Jssyouth's Blog

An experience sharing forum for JSS Youth…

જગતમાં ચિંતાની દવા શી–Aaptavani of Dada Bhagwan December 7, 2010

Filed under: Satsang — jssyouth @ 5:49 pm

Dada Bhagwan

આપ્તવાણી

(Aaptavaanee)

જગતમાં ચિંતાની દવા શી ?

દાદાશ્રી : ચિંતા તમે કોઈ દહાડો જોયેલી કે નહીં જોયેલી ?

પ્રશ્નકર્તા : જોયેલી ને !

દાદાશ્રી : ઓળખાણ સારી રીતે છે ?

પ્રશ્નકર્તા : ચિંતામાં ને ચિંતામાં જ રચ્યોપચ્યો છું.

દાદાશ્રી : ચિંતામાં જ રહે છે, પછી જોવાનું જ રહ્યું ક્યાં આગળ ? કાયમ જ ચિંતા ને ?

પ્રશ્નકર્તા : પણ ચિંતા તો દરેકને થાય ને !

દાદાશ્રી : એટલે આમ ઘર જેવો જ સંબંધ હશે ને? વારેઘડીએ આવે ને જાય, વારેઘડીએ આવે ને જાય, એવો સંબંધ હશે ?

પ્રશ્નકર્તા : ના, પણ આમ મારે ચિંતા રાખવાની જ નહીં ને !

દાદાશ્રી : એ તો બધાય એવું કહે કે, ‘મારે ચિંતા રાખવી નથી’, પણ ચિંતા કોઈનેય છોડે નહીં ને ! એ તો રાતે અગિયાર વાગ્યે આવીને જોડે ઊભી જ રહે ને આખો દહાડોય ચિંતા કે ‘આમ થઈ જશે ને તેમ થઈ જશે.’ તે પછી મોઢાં ઉપર જાણે દિવેલ ફરી વળે કે ના વળે ?

પ્રશ્નકર્તા : ફરી વળે ને !

દાદાશ્રી : તો એનો ઉકેલ તો લાવવો પડશે ને ? આ ‘રૉંગ બિલીફો’ને ક્યાં સુધી ઝાલી રાખીએ ? હવે એ ‘વરીઝ’ ચાખેલી હોય ને, ત્યારે જ આ જગતનો સ્વાદ ખરેખરો માલમ પડે છે, નહીં તો ત્યાં સુધી આ જગતનો સ્વાદ સમજાતો નથી. નરી ‘વરીઝ’, ‘વરીઝ’, ‘વરીઝ’ ! શક્કરિયાં ભરહાડમાં બફાય એમ જગત બફાઈ રહ્યું છે !! માછલાં તેલમાં તળાય એવો તરફડાટ તરફડાટ થઈ રહ્યો છે !!! આને ‘લાઇફ’ કેમ કહેવાય ? હવે આ ચિંતા થાય ત્યારે દવા શું ચોપડો છો ?

પ્રશ્નકર્તા :  શાંત નિદ્રાધિન થઈ જવાનું, એટલે ચિંતામુક્ત થઈ જવાય.

દાદાશ્રી : નિદ્રાધિન ? પણ ઊંઘ આવે ખરી તે ઘડીએ ?

પ્રશ્નકર્તા :  એ તો થાકીને પછી ઊંઘ આવે.

દાદાશ્રી : હા, મન થાકે એટલે ઊંઘ આવી જાય. ખરું કહો છો, ખોટું નથી કહેતા તમે. હવે ચિંતા ગમતી નથી ને ? તો એ કોણ મોકલે છે ?

પ્રશ્નકર્તા :  ભગવાન.

દાદાશ્રી : એમ ? ભગવાન બિચારાને માબાપ નહીં તે આપણા લોકો વગોવ વગોવ કર્યા કરે છે ! કોઈનાં છોકરાંને આપણે વગોવીએ તો એના માબાપ હોય તે ફરી વળે ને ? પણ ભગવાનનાં તો માબાપ નહીં એટલે બધા જ ભગવાનને વગોવે કે ‘ભગવાને મને આમ કર્યું.’ ભગવાને શા માટે બધા લોકોને ચિંતામાં રાખ્યા હશે?

પ્રશ્નકર્તા :  કર્મના ફળ ભોગવવા.

દાદાશ્રી : આપણે જે કર્મો કર્યા તેનું ફળ આપણે જ ભોગવવાનું, એ વાત સાચી છે ને ? તો પછી ઈશ્વરની આમાં વચ્ચે જરૂર શી છે ?

ચિંતા, ત્યાં અનુભૂતિ ક્યાંથી ?

પ્રશ્નકર્તા :  ચિંતાથી પર થવા માટે ભગવાનનાં આશીર્વાદ માગીએ કે ‘આમાંથી હું ક્યારે છૂટું’, એટલા માટે ‘ભગવાન, ભગવાન’ કરીએ, એ માઘ્યમથી આપણે આગળ વધવા માગીએ છીએ, છતાં હજી મને મારા અંદર રહેલા ભગવાનની અનુભૂતી થતી નથી.

દાદાશ્રી : શી રીતે અનુભૂતિ થાય ? ચિંતામાં અનુભૂતિ થાય નહીં ને ! ચિંતા અને અનુભૂતિ બે સાથે ના હોય. ચિંતા બંધ થાય તો અનુભૂતિ થાય.

પ્રશ્નકર્તા :  ચિંતા કેવી રીતે મટે ?

દાદાશ્રી : અહીં સત્સંગમાં રહેવાથી ! સત્સંગમાં કોઈ દહાડો આવ્યા છો ?

પ્રશ્નકર્તા :  બીજે સત્સંગમાં જાઉં છું, પણ અહીં તો એક-બે વાર આવેલો.

દાદાશ્રી : સત્સંગમાં જવાથી જો ચિંતા બંધ ના થતી હોય તો એ સત્સંગ છોડી દેવો જોઈએ, બાકી સત્સંગમાં ચિંતા બંધ થવી જ જોઈએ.

પ્રશ્નકર્તા :  ત્યાં બેસીએ એટલી વાર શાંતિ રહે.

દાદાશ્રી : ના, એને કંઈ શાંતિ ના કહેવાય, એમાં શાંતિ નથી. આવી શાંતિ તો આપણે ગપ્પાં સાંભળીએ તોય શાંતિ થાય. સાચી શાંતિ તો કાયમ રહેવી જોઈએ, ખસવી જ ના જોઈએ. એટલે ચિંતા થાય એ સત્સંગમાં જવાય જ કેમ કરીને ? સત્સંગવાળાને કહી દેવાનું કે, ‘ભાઈ, અમને ચિંતા થાય છે, માટે હવે અમે અહીં આવવાના નથી, નહીં તો તમે કંઈક દવા એવી કરો કે ચિંતા ના થાય.’

પ્રશ્નકર્તા :  ‘ઑફિસ’માં જઉં, ઘેર આવું, તોય કશે મન ના લાગે.

દાદાશ્રી : ‘ઑફિસ’માં તો આપણે નોકરી માટે જઈએ છીએ અને પગાર તો જોઈએ છે ને ! ઘરસંસાર ચલાવવાનો છે, એટલે ઘર છોડી નહીં દેવાનું, નોકરી છોડી નહીં દેવાની, પણ ફક્ત જ્યાં આગળ ચિંતા મટે નહીં એ સત્સંગ છોડી દેવો. નવો બીજો સત્સંગ ખોળવો, ત્રીજા સત્સંગમાં જવું. સત્સંગ બધા બહુ હોય છે, પણ સત્સંગથી ચિંતા જવી જોઈએ. બીજા કોઈ સત્સંગમાં ગયેલા નહીં ?

પ્રશ્નકર્તા :  પણ અમને એવું કહેવામાં આવે છે કે, ‘ભગવાન તમારી અંદર જ છે, તમને શાંતિ અંદરથી જ મળશે, બહાર ભટકવાનું બંધ કરી દો.’

દાદાશ્રી : હા, બરાબર છે.

પ્રશ્નકર્તા :  પણ એ અંદર જે ભગવાન બિરાજેલા છે, એનો અનુભવ જરાય પણ નથી થતો.

દાદાશ્રી : ચિંતામાં અનુભવ ના થાય. ચિંતા હોય તો અનુભવ થયો હોય તેય જતો રહે. ચિંતા તો એક જાતનો અહંકાર કહેવાય છે. ભગવાન કહે છે કે, ‘તું અહંકાર કરે છે ? તો અમારી જોડેથી જતો રહે.’ જેને ‘આ હું ચલાવું છું’ એવો ચલાવવાનો અહંકાર હોય તે જ ચિંતા કરે ને ? ભગવાન ઉપર વિશ્વાસ જરાય ના હોય તે જ ચિંતા કરે ને ?

પ્રશ્નકર્તા :  ભગવાન ઉપર તો વિશ્વાસ છે.

દાદાશ્રી : વિશ્વાસ હોય તો આવું કરે જ નહીં ને ! ભગવાનનાં વિશ્વાસે છોડીને નિરાંતે ઓઢીને સૂઈ જાય. એ ચિંતા વળી કોણ કરે ? એટલે ભગવાન ઉપર વિશ્વાસ રાખો. ભગવાન થોડુંઘણું ચલાવતો હશે કે નહીં તમારું ? આ અંદર ખાવાનું નાખો છો પછી ચિંતા કરો છો ? પાચકરસ પડ્યા કે નહીં, પિત્ત પડ્યું, એવી તેવી બધી ચિંતા નથી કરતાં ? ‘આનું લોહી થશે કે નહીં થાય ? આનું સંડાસ થશે કે નહીં ?’ એવી ચિંતા કરો છો ? એટલે આ અંદરનું બઘું બહુ ચલાવવાનું છે, બહાર તો શું ચલાવવાનું છે, તે ચિંતા કરો છો ? પછી ભગવાનને ખોટું જ લાગે ને ! અહંકાર કરો એટલે ચિંતા થાય. ચિંતા કરનાર માણસ એ અહંકારી કહેવાય. એક અઠવાડિયું ભગવાન ઉપર છોડી દઈ ચિંતા કરવાનું બંધ કરી દો. પછી અહીં કોઈક દહાડો ભગવાનનો સાક્ષાત્કાર કરાવી દઈશું, તે કાયમની ચિંતા મટી જાય.

ચિંતા જાય ત્યારથી સમાધિ

ચિંતા ના થાય તો સાચો ગૂંચવાડો ગયો. ચિંતા ના થાય, ‘વરીઝ’ ના થાય અને ઉપાધિમાં સમતા રહે, ઉપાધિની મહીં સમાધિ રહે તો જાણવું કે સાચો ગૂંચવાડો ગયો.

પ્રશ્નકર્તા :  એવી સમાધિ લાવવી હોય તો પણ ના આવે.

દાદાશ્રી : એ તો આમ લાવવાથી ના આવે. ‘‘જ્ઞાની પુરુષ’’ ગૂંચવાડો કાઢી આપે, બઘું ચોખ્ખું કરી આપે ત્યારે નિરંતર સમાધિ રહે.

પ્રશ્નકર્તા :  એ પણ ‘વ્યવસ્થિત’ નથી કે ગૂંચવાડો નથી જ નીકળવાનો ?

દાદાશ્રી : તમારો ગૂંચવાડો ના નીકળે એ પણ ‘વ્યવસ્થિત’ જ છે અને ગૂંચવાડો નીકળે એ પણ ‘વ્યવસ્થિત’ જ છે. તેથી જ હું કહું છું ને, ‘હું તો નિમિત્ત છું, હું કંઈ આનો કર્તા નથી.’

ચિંતા ગઈ એનું નામ સમાધિ. એનાથી પછી પહેલાં કરતાં કામેય વધારે થાય, કારણ કે ગૂંચારો ના રહ્યો ને, પછી ! આ ‘ઑફિસે’ જઈને બેઠા કે કામ ચાલ્યું, ઘરના વિચાર ના આવે, બહારના વિચાર ના આવે, બીજા કશા વિચાર જ ના આવે ને સંપૂર્ણ એકાગ્રતા રહે.

જેના સંસારના કામ બગડે તે ધર્મ પામ્યો ના કહેવાય. સંસારનું કામ સુધરવું જોઈએ, સંસાર સુધરવો જોઈએ. આજુબાજુવાળાય કહે કે, ‘ના ભાઈ, આ બહુ સારા માણસ છે.’ જ્યારે ભગતો બહુ ઘેલા હોય, તેમનો તો સંસારેય બગડે ને ધર્મેય બગડે, બઘું બગાડે અને આ તો ‘‘જ્ઞાની’’ઓ કહેવાય, વ્યવહારમાં રહે. આ ‘જ્ઞાન’ તો લોકોનું કામ કાઢી નાખશે, નહીં તો માણસને અશાંતિમાં પાપ બંધાય. માણસને અશાંતિ થઈ જાય ને, ત્યારે સામાં માણસ સારા હોય તોય ખરાબ દેખાય, પણ જો અંદર શાંતિ હોય તો કોઈ સામો માણસ જો ખરાબ હોય તોય સારો લાગે.

કટાઇમેચિંતા ?!

આ તો ‘સાયન્સ’ છે, કોઈ વખતે ‘અક્રમ વિજ્ઞાન’ નીકળે છે. ‘અક્રમ’ એટલે ક્રમ-બ્રમ નહીં. આ ધોરી માર્ગ નથી, આ તો કેડી માર્ગ છે. ધોરી માર્ગ તો ચાલુ જ છે  ને ! તે માર્ગ અત્યારે મૂળ ‘સ્ટેજ’માં નથી, અત્યારે ‘અપસૅટ’ થઈ ગયો છે. ધર્મો બધા ‘અપસૅટ’ થઈ ગયાં છે. મૂળ ‘સ્ટેજ’માં ધર્મ હોય ત્યારે તો જૈનોને-વૈષ્ણવોને ચિંતા વગર ઘરો ચાલતા હતા. અત્યારે તો છોડી ત્રણ વર્ષની હોય તો કહેશે કે, ‘જુઓ ને, મારે આ છોકરી પૈણાવાની છે.’ ‘અલ્યા, છોકરી વીસ વર્ષે પૈણશે, પણ અત્યારે શાની ચિંતા કરે છે ?! સત્તર વર્ષ પહેલાં પૈણવાની ચિંતા કરે છે તો મરવાની ચિંતા કેમ નથી કરતો ?’ ત્યારે કહેશે કે, ‘ના, મરવાનું તો સંભારશો જ નહીં.’ ત્યારે મેં કહ્યું કે, ‘મરવાનું સંભારવામાં શો વાંધો છે ? તમે નથી મરવાનાં ?’ ત્યારે કહે કે, ‘પણ મરવાનું સંભારશો ને, તો આજનું સુખ જતું રહે છે, આજનો સ્વાદ બધો અમારો બગડી જાય છે.’ ‘ત્યારે છોડીનું પૈણવાનું શું કરવા સંભારે છે ? તોય તારો સ્વાદ જતો રહેશે ને ? અને છોડી બઘું એનું પૈણવાનું લઈને આવેલી છે. મા-બાપ તો આમાં નિમિત્ત છે.’ આ છોડી એનું પૈણવાનું, બઘું જ સાધન લઈને આવેલી હોય છે ! ‘બૅન્ક બૅલેન્સ’-પૈસો, બઘું લઈને આવેલી છે, વધારે કે ઓછો જેટલો ખર્ચો હોય એ ‘ઍક્ઝૅક્ટલી’ (more…)

 

PPS Kanudadaji’s Sutra of the Day (52)

Filed under: Pragat Anubhav Gnan Sutra — jssyouth @ 5:32 pm

Once there is an urge within yourself for Freedom, you surely will find a liberator.

– GNANI PURUSH PARAM PUJYA SHRI KANUDADAJI

Please share your day-to-day experiences with us regarding this quote. How did you meet your liberator? How has meeting this liberator enriched your life?

If you haven’t already done so read about, Shri GA Shah Saheb and PPS Kanudadaji’s Blessings for him on the BLOG and email your experiences relating to Shri GA Shah Saheb to akramvignan!

Stay tuned with for the next live satsang with PPS Kanudadaji!!

Jai Satchitanand!

From JSS Youth Text
jssyouthtext
Jagat Kalyan Ho! Jagat Kalyan Ho! Jagat Kalyan Ho!